Το κυνήγι της ευτυχίας

Το συνεχές κυνήγι της ευτυχίας και της επαγγελματικής-οικονομικής-κοινωνικής αποκατάστασης σε μία κοινωνία που κατατρώγεται από μέσα της.Μία μόνιμη δίψα για χρήματα,ο κατακερματισμός των ηθών και ένα ασταμάτητο άγχος για ανέλιξη σε κάθε τομέα της ζωής.Πολεμάμε κάθε μέρα,κάθε στιγμή να αποδείξουμε τι αξίζουμε στους άλλους,να «νικήσουμε» τους »εχθρούς μας»,να προλάβουμε να κάνουμε αμέτρητα πράγματα…
Αυτό που ξεχνάμε τις πιο πολλές φορές είναι όμως, πως η ζωή φεύγει τόσο γρήγορα,ο χρόνος τρέχει με τόσο γοργό ρυθμό και εμείς χάνουμε πολύτιμες ευκαιρίες να γελάσουμε,να παίξουμε,να κάνουμε φίλους,να ερωτευτούμε.Το χρήμα έχει γίνει ο καλύτερος μας σύντροφος,η δούλεια και οι τόνοι χαρτιών επάνω στο γραφείο μας πλέον η επίσημη αγαπημένη μας.
Τα σκουπίδια της τηλεόρασης μας-που με τόσο κόπο αγοράσαμε με το μισθό ενός μήνα σχεδόν-,τα σκουπίδια που μας προσφέρει για μεσημεριανό φαγητό το απέναντι φαστφουντάδικο,η μόδα,τα περιοδικά,όλα αυτά με τα όποια μας έμαθαν να τρεφόμαστε,να ντυνόμαστε,να διασκεδάζουμε,να φερόμαστε.’Ολα με τα δικά τους μέτρα κ σταθμά,όλα αυτά είναι οι πραγματικοί εχθροί εκεί έξω.Είναι οι κύριοι που κάθονται πίσω απο τις πανάκριβες,δερμάτινες πολυθρόνες τους,πίνοντας τον καφέ τους,καπνίζοντας το πούρο τους και αποφασίζοντας για το επόμενο θύμα.Σκέφτονται το επόμενο βήμα για να μας υποτάξουν ακόμα πιο πολύ,να μας κάνουν έρμαια των επιθυμιών τους και των αποφάσεων τους.
Καπως έτσι η ζωή χάνεται από τα μάτια μας,φεύγει.Δουλεύουμε άπειρες ώρες,κοπιάζουμε και ξεχνάμε να ζούμε.Δεν έχουμε καταλάβει για ποιο λόγο και σκοπό αγωνιούμε για το αύριο,παθαίνουμε κατάθλιψη,υπερκόπωση,καταναλώνουμε χάπια για να καταφέρουμε να κοιμηθούμε το βράδυ,τρεφόμαστε καθημερινά με ό,τι μας σερβίρει αυτή η κοινωνία,ακολουθούμε τις τάσεις σαν αποχαυνωμένα όντα μη έχοντας δική μας βούληση και ξεχνώντας τα θέλω και τις δικές μας αγαπημένες συνήθειες.Μελανγχολούμε.Ετεροκατευθυνόμαστε και σταματάμε να χαμογελάμε.Μισούμε τους ανθρώπους.Απέχουμε από τη φύση και τη ρυπαίνουμε ασταμάτητα.Χάνουμε το αληθινό νόημα της -μίζερης πλέον-ζωής μας.
Έτσι επέρχεται η πλήρης αποσύνθεση ουσιαστικά ο πνευματικός θάνατος του είδους μας.Ξεχωάμε την καταγωγή μας,απορρίπτουμε το λόγο ύπαρξης μας,το γιατί είμαστε εδώ και τι κάνουμε για να καλυτερέψουμε ως άτομα αλλά και ως κοινωνικό σύνολο .Καταλήγουμε κονσέρβες,όντα ανελεύθερα,κατευθυνόμενα από κάποιους άλλους που μας »σκοτώνουν» σωματικά και ηθικά λίγο λίγο κάθε μέρα.

b_4077_amlet-nea1

Καθώς η χρονιά φτάνει στο τέλος της, νιώθω την ανάγκη -μετά από πολλές υποχρεώσεις- να επανέλθω παρουσιάζοντας, το δεύτερο site με το οποίο έχω συνεργαστεί προσωπικά, στο οποίο συμμετέχουν αξιόλογοι άνθρωποι και editors. Το http://www.filmakias.gr παρουσιάζει τα κινηματογραφικά νέα part 1 του 2016, αναλύει ταινίες που προβλήθηκαν και βραβεία που θα δοθούν, υποψηφιότητες που περιμέναμε και συμμετοχές που μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό.

* Το «Toni Erdmann» της Μaren Ade σαρώνει τα φετινά ευρωπαϊκά βραβεία και μας θέτει το ερώτημα γιατί μία γυναίκα σκηνοθέτης με τόσο υψηλή θέση στο σκηνοθετικό βάθρο και με εξαιρετικά μεγάλο ταλέντο και πολλή προσωπική δουλειά, φτάνει να κερδίσει το κοινό εν έτη 2016 και όχι νωρίτερα.

toni-erdmann.jpeg

Επισκεφτείτε τη σελίδα μας και ενημερωθείτε για όλα τα κινηματογραφικά δρώμενα της χρονιάς που φεύγει, αλλά και τι θα περιμένουμε το νέο έτος, με συμμετοχές και δημιουργίες που θα δώσουν πνοή σε projects και πολυαναμενόμενα καλλιτεχνικά εγχειρήματα.

To site εδώ

 

Από το σήμερα και το καλοκαίρι που πέρασε, μέχρι το χεμώνα του  ’95 με την κυκλοφορία του άλμπουμ «Πέρα από τις πόλεις της ασφάλτου» των Ξύλινων Σπαθιών και απ’ το δροσερό εκείνο βράδυ που άκουγες το «New York New York» του Frank Sinatra του 1980, μέχρι την εκτέλεση «Ακρογιαλιές Δειλινά» του Τσιτσάνη, ανακάλυψε ένα ραδιόφωνο που στα μαθαίνει όλα. Βάλε την κασέτα σου και ξεκίνα το ταξίδι σου…  

H ζωή και η καθημερινότητά μας είναι τόσο επιβαρυμένη και κοπιαστική, που ένας πολύ καλός λόγος για να χαλαρώσεις, είναι το καλό ραδιόφωνο. Αν δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα το «Κασετόφωνο» (πράγμα δύσκολο) ή αν ακόμα το ξέρεις αλλά δεν το έχεις ακούσει ποτέ, γκούγκλαρε το και ανακάλυψε έναν κόσμο γεμάτο μουσικές κασέτες (ψηφιακές μεν, αλλά με υπέροχο σχεδιασμό στο site) που θα σε ικανοποιήσουν επαρκώς και για όλες τις ώρες.

images

Και όταν λέω για όλες τις ώρες, εννοώ για την κάθε μέρα, την κάθε ώρα και το mood του καιρού. Όλα τα είδη, όλα τα στυλ, από έντεχνα ελληνικά και λαϊκά ή ρεμπέτικα, μέχρι κασέτες για την ώρα του διαβάσματος, world μουσικές, vintage και ηλεκτρονικές. Κασέτες για το πρωινό της Κυριακής, για την ώρα που περιμένεις το αγόρι/κορίτσι σου και για την ώρα που ετοιμάζεσαι για το πάρτυ.

bobdylan

Κασέτες για rain lovers, coffee lovers, travel lovers και για lovers γενικότερα (!)… Μπες εδώ για να ακούσεις: http://www.kasetophono.com/

hqdefault (1).jpg

Και ανακάλυψε γιατί το ραδιόφωνο είναι το παράθυρό μας στη μουσική, για κάθε ώρα της μέρας και για πάντα, ένας κόσμος εικαστικός φτιαγμένος από ένα παζλ αισθήσεωναρχείο λήψης.jpg

Νέο άρθρο, νέο post, νέα μέρα. Μία ταινία που κυκλοφόρησε αρκετό καιρό πριν. Αυτό βέβαια δεν έχει καμία σημασία, διότι σήμερα αποφάσισα να σας την παρουσιάσω και να προσπαθήσω μέσα από την ανάλυσή μου πάνω σ’αυτήν (και αφού την παρακολούθησα προσεκτικά) να τονίσω τα καλά και τα άσχημα στοιχεία της, με βάση έναν σκηνοθέτη πολύ ταλαντούχο και «σοφό» -θα πρόσθετα- στο αμερικάνικο κινηματογραφικό στερέωμα. Πριν σας εισάγω στην σινεφίλ προσωπική μου άποψη για τον «Ελεύθερο Σκοπευτή», θα τονίσω -και πάλι- ότι η ταινία υπογράφεται από τον περίφημο, αγαπημένο Clint Eastwood, τον γνωστό αγαπημένο καουμπόι της Άγριας Δύσης, με το διάσημο ουδέτερο, μπλαζέ ύφος που τιμωρεί τους τυχοδιώκτες και τους κακούς και αντικατοπτρίζει τις παραδοσιακές αμερικάνικες αξίες. Ο κινηματογράφος που δημιούργησε και συνεχίζει να δημιουργεί ο 84χρονος πλέον Eastwood είναι εξελισσόμενος και αναπαράγει όνειρα και επιθυμίες.

mystic-river-1

Η μετάβασή του από θρυλικά western σε κοινωνικά-drama φιλμ αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της αμερικάνικης κινηματογράφησης και προσφέρονται στο ευρύ κοινό με λιτότητα, δύναμη και συγκίνηση. Ο Clint Eastwood έχει πολλές σκηνοθετικές επιρροές, όμως κατορθώνει να δημιουργήσει το δικό του στυλ, προσαρμοσμένο στις δικές του αρχές και να μας δώσει μία ήρεμη αφήγηση εν τέλει που μας αφυπνίζει και μας ωριμάζει ως θεατές. Καταλήγει λοιπόν σε έναν καθαρό κλασικισμό, τοποθετεί ένα δικό του κομμάτι στο Αμερικάνικο Σινεμά και ορίζεται ως  βασική φιγούρα πλέον.

007c456d49008e95a30eb8ed60e52437

—->Διαβάστε παρακάτω την κινηματογραφική πρόταση<—-

Σκηνοθετεί λοιπόν ο βετεράνος του αμερικάνικου κινηματογράφου (και πρωταγωνιστής σε γουέστερν που άφησαν εποχή) Clint Eastwood, προκαλώντας δέος για ακόμα μία φορά με ένα βιογραφικό πολεμικό δράμα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Το σκηνικό μας μεταφέρει σε μία άλλη εχθρική έρημο, αυτή τη φορά λίγο διαφορετική από αυτές που μας έχει συνηθίσει ο 84χρονος σκηνοθέτης και προσαρμοσμένη σε πιο σύγχρονα δεδομένα, εκεί όπου ο αμερικανικός στρατός με επικεφαλής τον καλύτερο ελεύθερο σκοπευτή που γνώρισαν ποτέ οι ΗΠΑ, Chris Kyle (Bradley Cooper), αγωνίζεται να σώσει όσους περισσότερους στρατιώτες του μπορεί, να μην αφήσει κανέναν πίσω, αποκτώντας έτσι το όνομα «Θρύλος».Ο Kyle αντιμετωπίζει τους δικούς του φόβους και σκιές, έχοντας αφήσει πίσω του σύζυγο και παιδιά, συνειδητοποιώντας τελικά τα τραύματα που αφήνει ο πόλεμος και πόσο οδυνηρό είναι να μην μπορείς να απαλλαγείς απ’ αυτά που  προκαλεί.

maxresdefault

Μια πολεμική ταινία από έναν έμπειρο σκηνοθέτη, η οποία εστιάζει στον κεντρικό ήρωα και τις εσωτερικές του πάλες (Bradley Cooper), χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στον πόνο και την οδύνη της γυναίκας που βρίσκεται πίσω και βασανίζεται στην ιδέα του χαμού του αγαπημένου της, (Sienna Miller), η οποία έχει καθαρά δευτερεύοντα ρόλο.Η ταινία αποτυπώνει με ρεαλισμό την ιστορία και το σενάριο μένει πιστό χωρίς τακτικές εναλλαγές που να μπερδεύουν το θεατή, αλλά με τον κατάλληλα δοκιμασμένο χρόνο που δίνεται κάθε φορά από τον Eastwood.Παρ’όλα αυτά εστιάζει κυρίως στον πρωταγωνιστή, τα όσα εκείνος βιώνει κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά, προσεγγίζοντας την πλοκή σφαιρικά και ανθρωποκεντρικά.Έντονες στιγμές, αδρεναλίνη και αγωνία υπάρχουν, τα οποία στο τέλος και κορυφώνονται, δοσμένα σωστά και χωρίς υπερβολές.

sniper2.jpg

Η ταινία ίσως από μία σκοπιά να αποτελεί μέσο προπαγάνδας από πλευράς της Αμερικής, εξυψώνοντας τον Chris Kyle ως εθνικό σύμβολο και Θρύλο,(ο οποίος δολοφονήθηκε σε ηλικία 49 ετών την περσινή χρονιά από επίσης βετεράνο της Αμερικής) προωθώντας ένα κοινό αίσθημα πατριωτισμού και εθνικισμού και προβάλλοντας το πρότυπο του καλού Αμερικανού πατριώτη και οικογενειάρχη.Ανεξάρτητα από αυτό όμως μιλάμε για ένα φιλμ πολύ καλοδουλεμένο, ευαίσθητο, αληθινό και ώριμο με τον  Bradley Cooper να στέκεται επάξια στον αντίστοιχο πρωταγωνιστικό ρόλο μεταφέροντας ένα καθαρά αντιπολεμικό μήνυμα. Ο Eastwood αναδεικνύει μία δραματουργία επικεντρωμένη σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, το αναλύει, το επεξεργάζεται και βγάζει αβίαστα πανανθρώπινες, φιλελεύθερες αξίες που μιλούν στη νόηση σου…

america-sniper-bradley-cooper-SOFREP-interview-movie-630x376

From the EP «Zvara/Karakolia»
released by Mantra Records
release date 13th of November 2014

Ποιοί είναι οι «Villagers of Ioannina City»;; 

Έχουν κάνει πάταγο με τα μουσικά είδη που συνδυάζουν. Από τότε που σχηματίστηκαν και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album με τίτλο «Riza» (λεκτικό λογοπαίγνιο ίσως για την καταγωγή  τους), γίνανε ευρέως γνωστοί, σε πολλά σημεία της Ελλάδας και πλέον έχοντας στο ενεργητικό τους από το 2007 έναν επιτυχημένο δίσκο και πολλές εμφανίσεις σε πόλεις, φεστιβάλ και δρώμενα, συνεχίζουν ακάθεκτοι την πορεία τους.

Οι VIC κατάγονται από τα Ιοάννινα όπως δηλώνει και το όνομα της μπάντας τους και επιθυμούν μέσα από τη μουσική τους να παντρέψουν την παραδοσιακή ηπειρώτικη μουσική με την πειραματική, stoner και progressive rock. Tο αποτέλεσμα; Ένας μοναδικός folk rock ήχος, πολύ δυναμικός στο αυτί, που ξεσηκώνει τα πλήθη. Δημιουργούν κάτι το ψυχεδελικό, με μπάσο, κιθάρα και drums, καταλήγοντας την ίδια στιγμή να έχουν βάλει ένα βασικό μουσικό όργανο στη μελωποίηση γνωστών και δικών τους κομματιών: το κλαρίνο.

Το Νοέμβρη του ’14 κυκλοφορούν σε ΕP το «Zvara/Karakolia», δύο αγαπημένα κομμάτια, τα οποία ηχογραφούνται στη Θεσσαλονίκη, ενώ στο δεύτερο κομμάτι ακούγεται ο μπαγλαμάς, το μπουζούκι και ο τζουράς.

Oι Villagers of Ioannina City είναι ο Αλέξη Καραμέτης στην κιθάρα και τα φωνητικά, ο Άκης Ζώης στο μπάσο, ο Αχιλλέας Ράδης στα πλήκτρα, ο Άρης Γιαννόπουλος στα ντραμς, ενώ πρώην μέλος στα πνευστά και δεύτερη φωνή ήταν και ο πολύ γνωστός πλέον στα live του Γιάννη Χαρούλη, Κωνσταντίνος Πιστιόλης. Τα παιδιά κάνουν συνεχείς περιοδείες, με αξιοσημείωτη συμμετοχή στο Antiracist fest στην Αθήνα, το Rockwave Festival και το Way Of West festival στο Δρέπανο. Η επιτυχία της μπάντας επισφραγίστηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, όπου έπαιξαν σε μία sold out συναυλία, μπροστά σε 6000 θεατές. Ακόμα, έχουν ήδη ολοκληρώσει ευρωπαϊκή περιοδεία σε  Λονδίνο, Βερολίνο, Μόναχο, Ζυρίχη, Άμστερνταμ, Βαρκελώνη και αλλού.

Το τελευταίο τους club show πριν την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου, θα λάβει χώρα στο Fuzz Live Music Club στην Αθήνα , την επόμενη Παρασκευή, 15 Απρίλη. Τη συναυλία θα ανοίξουν οι Road Miles. Ανακαλύψτε τους και θα αρρωστήσετε με τον ήχο τους!

Official Site:http://vicband.bandcamp.com/