Μιλάμε για fashion blogger. Youtuber. Μία νέα φωνή που ακούγεται και σχολιάζει με το δικό της τρόπο την καθημερινότητα και τα μελανά σημεία αυτής, χωρίς να ξεχνάει ότι απευθύνεται σε ένα μεγάλο μέρος νέων γυναικών και χωρίς να θέτει καυστικά και προσβλητικά comments στα βίντεο και τις δηλώσεις της. Μία κοπέλα, της οποίας το στυλ και ο αέρας που αποπνέει μου τράβηξε την προσοχή και με έκανε να ακούσω προσεκτικά το τι έχει να πει για διάφορα κοινωνικά -και μη- θέματα του σήμερα και να δω τι ακριβώς έχει να προβάλει. Η Βενετία Καμάρα θα σου θυμίσει κάτι σε καραμέλα. Έχει κάτι πολύ φρέσκο, πολύ δροσερό και «πολύχρωμο» στον τρόπο που μιλάει και σου περιγράφει τα όσα την απασχολούν σαν νέο κορίτσι. Μοιάζει με καλοκαίρι. 

AAEAAQAAAAAAAAiUAAAAJDhjMDNkZDBhLWMyM2UtNDM3Ny05ZDJkLTAyY2UxNjMyOWZiNw

Ντύνεται αρκετά glamorous, αλλά ταυτόχρονα χωρίς να υπερβάλλει και χωρίς να είναι «κιτς». Λατρεύει τα χρώματα και τα ιδιαίτερα αξεσουάρ, εκπέμπει μία γλυκύτητα και μία ευγένεια ταυτόχρονα και -ναι, μπορώ να πω- είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερες περσόνες που έχω ανακαλύψει εδώ και καιρό στο χώρο των social media και του youtube world.

Θα ήθελα να βρεις και ‘συ λίγο χρόνο να επισκεφτείς το fashion blog της, το οποίο περιλαμβάνει ενότητες από την πλήρη δραστηριότητά της σε youtube, instagram, άρθρα για τα πάντα γύρω από outfits, beauty tips και shop my closet, ενώ αξίζει να ρίξεις μια ματιά και στο προσωπικό της προφίλ στο tumblr, το οποίο είναι γεμάτο με ενδιαφέροντα πράγματα γύρω από τη μόδα και την ομορφιά.

Εκτός αυτών, παρακάτω μπορείς να βρεις ένα link με ένα εξαιρετικό, πολύ σωστά δομημένο βιντεάκι, στο οποίο η Βενετία αναφέρεται στην αντιμετώπιση της gay κοινότητας και τα εμπόδια που θέτει η ομοφοβία στην Ελλάδα του σήμερα. Αυτό με αφορμή την αντιμετώπιση που είχαν πρόσφατα άνθρωποι, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ «Pride» στη Θεσσαλονίκη και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα σε κεντρικό δρόμο της πόλης με straight «κυρίους» και «κυρίες» να βωμολοχούν και να προσβάλουν ασύστολα τον κόσμο που αποφάσισε να συμμετέχει σε εκδήλωση στα πλαίσια του Φεστιβάλ.

εδώ μπορείς να δεις το βίντεο της Βενετίας με ένα δυνατό κοινωνικό μήνυμα

 

Επισκέψου το fashion blog της Βενετίας εδώ ….

…….. και το προφίλ του tumblr της εδώ

Advertisements

Το κυνήγι της ευτυχίας

Το συνεχές κυνήγι της ευτυχίας και της επαγγελματικής-οικονομικής-κοινωνικής αποκατάστασης σε μία κοινωνία που κατατρώγεται από μέσα της.Μία μόνιμη δίψα για χρήματα,ο κατακερματισμός των ηθών και ένα ασταμάτητο άγχος για ανέλιξη σε κάθε τομέα της ζωής.Πολεμάμε κάθε μέρα,κάθε στιγμή να αποδείξουμε τι αξίζουμε στους άλλους,να «νικήσουμε» τους »εχθρούς μας»,να προλάβουμε να κάνουμε αμέτρητα πράγματα…
Αυτό που ξεχνάμε τις πιο πολλές φορές είναι όμως, πως η ζωή φεύγει τόσο γρήγορα,ο χρόνος τρέχει με τόσο γοργό ρυθμό και εμείς χάνουμε πολύτιμες ευκαιρίες να γελάσουμε,να παίξουμε,να κάνουμε φίλους,να ερωτευτούμε.Το χρήμα έχει γίνει ο καλύτερος μας σύντροφος,η δούλεια και οι τόνοι χαρτιών επάνω στο γραφείο μας πλέον η επίσημη αγαπημένη μας.
Τα σκουπίδια της τηλεόρασης μας-που με τόσο κόπο αγοράσαμε με το μισθό ενός μήνα σχεδόν-,τα σκουπίδια που μας προσφέρει για μεσημεριανό φαγητό το απέναντι φαστφουντάδικο,η μόδα,τα περιοδικά,όλα αυτά με τα όποια μας έμαθαν να τρεφόμαστε,να ντυνόμαστε,να διασκεδάζουμε,να φερόμαστε.’Ολα με τα δικά τους μέτρα κ σταθμά,όλα αυτά είναι οι πραγματικοί εχθροί εκεί έξω.Είναι οι κύριοι που κάθονται πίσω απο τις πανάκριβες,δερμάτινες πολυθρόνες τους,πίνοντας τον καφέ τους,καπνίζοντας το πούρο τους και αποφασίζοντας για το επόμενο θύμα.Σκέφτονται το επόμενο βήμα για να μας υποτάξουν ακόμα πιο πολύ,να μας κάνουν έρμαια των επιθυμιών τους και των αποφάσεων τους.
Καπως έτσι η ζωή χάνεται από τα μάτια μας,φεύγει.Δουλεύουμε άπειρες ώρες,κοπιάζουμε και ξεχνάμε να ζούμε.Δεν έχουμε καταλάβει για ποιο λόγο και σκοπό αγωνιούμε για το αύριο,παθαίνουμε κατάθλιψη,υπερκόπωση,καταναλώνουμε χάπια για να καταφέρουμε να κοιμηθούμε το βράδυ,τρεφόμαστε καθημερινά με ό,τι μας σερβίρει αυτή η κοινωνία,ακολουθούμε τις τάσεις σαν αποχαυνωμένα όντα μη έχοντας δική μας βούληση και ξεχνώντας τα θέλω και τις δικές μας αγαπημένες συνήθειες.Μελανγχολούμε.Ετεροκατευθυνόμαστε και σταματάμε να χαμογελάμε.Μισούμε τους ανθρώπους.Απέχουμε από τη φύση και τη ρυπαίνουμε ασταμάτητα.Χάνουμε το αληθινό νόημα της -μίζερης πλέον-ζωής μας.
Έτσι επέρχεται η πλήρης αποσύνθεση ουσιαστικά ο πνευματικός θάνατος του είδους μας.Ξεχωάμε την καταγωγή μας,απορρίπτουμε το λόγο ύπαρξης μας,το γιατί είμαστε εδώ και τι κάνουμε για να καλυτερέψουμε ως άτομα αλλά και ως κοινωνικό σύνολο .Καταλήγουμε κονσέρβες,όντα ανελεύθερα,κατευθυνόμενα από κάποιους άλλους που μας »σκοτώνουν» σωματικά και ηθικά λίγο λίγο κάθε μέρα.

b_4077_amlet-nea1

Καθώς η χρονιά φτάνει στο τέλος της, νιώθω την ανάγκη -μετά από πολλές υποχρεώσεις- να επανέλθω παρουσιάζοντας, το δεύτερο site με το οποίο έχω συνεργαστεί προσωπικά, στο οποίο συμμετέχουν αξιόλογοι άνθρωποι και editors. Το http://www.filmakias.gr παρουσιάζει τα κινηματογραφικά νέα part 1 του 2016, αναλύει ταινίες που προβλήθηκαν και βραβεία που θα δοθούν, υποψηφιότητες που περιμέναμε και συμμετοχές που μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό.

* Το «Toni Erdmann» της Μaren Ade σαρώνει τα φετινά ευρωπαϊκά βραβεία και μας θέτει το ερώτημα γιατί μία γυναίκα σκηνοθέτης με τόσο υψηλή θέση στο σκηνοθετικό βάθρο και με εξαιρετικά μεγάλο ταλέντο και πολλή προσωπική δουλειά, φτάνει να κερδίσει το κοινό εν έτη 2016 και όχι νωρίτερα.

toni-erdmann.jpeg

Επισκεφτείτε τη σελίδα μας και ενημερωθείτε για όλα τα κινηματογραφικά δρώμενα της χρονιάς που φεύγει, αλλά και τι θα περιμένουμε το νέο έτος, με συμμετοχές και δημιουργίες που θα δώσουν πνοή σε projects και πολυαναμενόμενα καλλιτεχνικά εγχειρήματα.

To site εδώ

 

Από το σήμερα και το καλοκαίρι που πέρασε, μέχρι το χεμώνα του  ’95 με την κυκλοφορία του άλμπουμ «Πέρα από τις πόλεις της ασφάλτου» των Ξύλινων Σπαθιών και απ’ το δροσερό εκείνο βράδυ που άκουγες το «New York New York» του Frank Sinatra του 1980, μέχρι την εκτέλεση «Ακρογιαλιές Δειλινά» του Τσιτσάνη, ανακάλυψε ένα ραδιόφωνο που στα μαθαίνει όλα. Βάλε την κασέτα σου και ξεκίνα το ταξίδι σου…  

H ζωή και η καθημερινότητά μας είναι τόσο επιβαρυμένη και κοπιαστική, που ένας πολύ καλός λόγος για να χαλαρώσεις, είναι το καλό ραδιόφωνο. Αν δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα το «Κασετόφωνο» (πράγμα δύσκολο) ή αν ακόμα το ξέρεις αλλά δεν το έχεις ακούσει ποτέ, γκούγκλαρε το και ανακάλυψε έναν κόσμο γεμάτο μουσικές κασέτες (ψηφιακές μεν, αλλά με υπέροχο σχεδιασμό στο site) που θα σε ικανοποιήσουν επαρκώς και για όλες τις ώρες.

images

Και όταν λέω για όλες τις ώρες, εννοώ για την κάθε μέρα, την κάθε ώρα και το mood του καιρού. Όλα τα είδη, όλα τα στυλ, από έντεχνα ελληνικά και λαϊκά ή ρεμπέτικα, μέχρι κασέτες για την ώρα του διαβάσματος, world μουσικές, vintage και ηλεκτρονικές. Κασέτες για το πρωινό της Κυριακής, για την ώρα που περιμένεις το αγόρι/κορίτσι σου και για την ώρα που ετοιμάζεσαι για το πάρτυ.

bobdylan

Κασέτες για rain lovers, coffee lovers, travel lovers και για lovers γενικότερα (!)… Μπες εδώ για να ακούσεις: http://www.kasetophono.com/

hqdefault (1).jpg

Και ανακάλυψε γιατί το ραδιόφωνο είναι το παράθυρό μας στη μουσική, για κάθε ώρα της μέρας και για πάντα, ένας κόσμος εικαστικός φτιαγμένος από ένα παζλ αισθήσεωναρχείο λήψης.jpg

Νέο άρθρο, νέο post, νέα μέρα. Μία ταινία που κυκλοφόρησε αρκετό καιρό πριν. Αυτό βέβαια δεν έχει καμία σημασία, διότι σήμερα αποφάσισα να σας την παρουσιάσω και να προσπαθήσω μέσα από την ανάλυσή μου πάνω σ’αυτήν (και αφού την παρακολούθησα προσεκτικά) να τονίσω τα καλά και τα άσχημα στοιχεία της, με βάση έναν σκηνοθέτη πολύ ταλαντούχο και «σοφό» -θα πρόσθετα- στο αμερικάνικο κινηματογραφικό στερέωμα. Πριν σας εισάγω στην σινεφίλ προσωπική μου άποψη για τον «Ελεύθερο Σκοπευτή», θα τονίσω -και πάλι- ότι η ταινία υπογράφεται από τον περίφημο, αγαπημένο Clint Eastwood, τον γνωστό αγαπημένο καουμπόι της Άγριας Δύσης, με το διάσημο ουδέτερο, μπλαζέ ύφος που τιμωρεί τους τυχοδιώκτες και τους κακούς και αντικατοπτρίζει τις παραδοσιακές αμερικάνικες αξίες. Ο κινηματογράφος που δημιούργησε και συνεχίζει να δημιουργεί ο 84χρονος πλέον Eastwood είναι εξελισσόμενος και αναπαράγει όνειρα και επιθυμίες.

mystic-river-1

Η μετάβασή του από θρυλικά western σε κοινωνικά-drama φιλμ αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της αμερικάνικης κινηματογράφησης και προσφέρονται στο ευρύ κοινό με λιτότητα, δύναμη και συγκίνηση. Ο Clint Eastwood έχει πολλές σκηνοθετικές επιρροές, όμως κατορθώνει να δημιουργήσει το δικό του στυλ, προσαρμοσμένο στις δικές του αρχές και να μας δώσει μία ήρεμη αφήγηση εν τέλει που μας αφυπνίζει και μας ωριμάζει ως θεατές. Καταλήγει λοιπόν σε έναν καθαρό κλασικισμό, τοποθετεί ένα δικό του κομμάτι στο Αμερικάνικο Σινεμά και ορίζεται ως  βασική φιγούρα πλέον.

007c456d49008e95a30eb8ed60e52437

—->Διαβάστε παρακάτω την κινηματογραφική πρόταση<—-

Σκηνοθετεί λοιπόν ο βετεράνος του αμερικάνικου κινηματογράφου (και πρωταγωνιστής σε γουέστερν που άφησαν εποχή) Clint Eastwood, προκαλώντας δέος για ακόμα μία φορά με ένα βιογραφικό πολεμικό δράμα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Το σκηνικό μας μεταφέρει σε μία άλλη εχθρική έρημο, αυτή τη φορά λίγο διαφορετική από αυτές που μας έχει συνηθίσει ο 84χρονος σκηνοθέτης και προσαρμοσμένη σε πιο σύγχρονα δεδομένα, εκεί όπου ο αμερικανικός στρατός με επικεφαλής τον καλύτερο ελεύθερο σκοπευτή που γνώρισαν ποτέ οι ΗΠΑ, Chris Kyle (Bradley Cooper), αγωνίζεται να σώσει όσους περισσότερους στρατιώτες του μπορεί, να μην αφήσει κανέναν πίσω, αποκτώντας έτσι το όνομα «Θρύλος».Ο Kyle αντιμετωπίζει τους δικούς του φόβους και σκιές, έχοντας αφήσει πίσω του σύζυγο και παιδιά, συνειδητοποιώντας τελικά τα τραύματα που αφήνει ο πόλεμος και πόσο οδυνηρό είναι να μην μπορείς να απαλλαγείς απ’ αυτά που  προκαλεί.

maxresdefault

Μια πολεμική ταινία από έναν έμπειρο σκηνοθέτη, η οποία εστιάζει στον κεντρικό ήρωα και τις εσωτερικές του πάλες (Bradley Cooper), χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στον πόνο και την οδύνη της γυναίκας που βρίσκεται πίσω και βασανίζεται στην ιδέα του χαμού του αγαπημένου της, (Sienna Miller), η οποία έχει καθαρά δευτερεύοντα ρόλο.Η ταινία αποτυπώνει με ρεαλισμό την ιστορία και το σενάριο μένει πιστό χωρίς τακτικές εναλλαγές που να μπερδεύουν το θεατή, αλλά με τον κατάλληλα δοκιμασμένο χρόνο που δίνεται κάθε φορά από τον Eastwood.Παρ’όλα αυτά εστιάζει κυρίως στον πρωταγωνιστή, τα όσα εκείνος βιώνει κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά, προσεγγίζοντας την πλοκή σφαιρικά και ανθρωποκεντρικά.Έντονες στιγμές, αδρεναλίνη και αγωνία υπάρχουν, τα οποία στο τέλος και κορυφώνονται, δοσμένα σωστά και χωρίς υπερβολές.

sniper2.jpg

Η ταινία ίσως από μία σκοπιά να αποτελεί μέσο προπαγάνδας από πλευράς της Αμερικής, εξυψώνοντας τον Chris Kyle ως εθνικό σύμβολο και Θρύλο,(ο οποίος δολοφονήθηκε σε ηλικία 49 ετών την περσινή χρονιά από επίσης βετεράνο της Αμερικής) προωθώντας ένα κοινό αίσθημα πατριωτισμού και εθνικισμού και προβάλλοντας το πρότυπο του καλού Αμερικανού πατριώτη και οικογενειάρχη.Ανεξάρτητα από αυτό όμως μιλάμε για ένα φιλμ πολύ καλοδουλεμένο, ευαίσθητο, αληθινό και ώριμο με τον  Bradley Cooper να στέκεται επάξια στον αντίστοιχο πρωταγωνιστικό ρόλο μεταφέροντας ένα καθαρά αντιπολεμικό μήνυμα. Ο Eastwood αναδεικνύει μία δραματουργία επικεντρωμένη σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, το αναλύει, το επεξεργάζεται και βγάζει αβίαστα πανανθρώπινες, φιλελεύθερες αξίες που μιλούν στη νόηση σου…

america-sniper-bradley-cooper-SOFREP-interview-movie-630x376